Het is zondagmiddag. Ik ben de vaatwasser aan het inruimen terwijl Sem aan de keukentafel zit en druk bezig is met een nieuw LEGO project. We hebben het over de schooldag van morgen en Sem zegt dat hij het stom vindt dat hij vijf dagen per week naar school moet en maar twee dagen vrij heeft.

Zonder erbij na te denken antwoord ik:

“Wen er maar aan, want zo zal het de rest van je leven gaan.”

Hij bouwt weer rustig verder en ik blijf achter met mijn eigen woorden. Wat zeg ik nu eigenlijk? Is dit echt wat we normaal zijn gaan vinden? Vijf dagen werken. Twee dagen vrij. Tot je pensioen.

Een paar dagen later zegt een collega tijdens de lunch ongeveer hetzelfde als Sem.

“Het weekend is eigenlijk helemaal niet leuk meer. Ik werk vijf dagen om twee dagen vrij te mogen zijn. En in die twee vrije dagen moet ik alles proppen waar ik doordeweeks niet aan toe kom. Maar goed… nog maar tien jaar.”

Iedereen grinnikt en komt met soortgelijke verhalen. Ik lach niet en denk bij mijzelf:

Hoe ben ik hier ook alweer beland?

Ik had een heel ander plan toen we naar Zweden verhuisden. Ik wist precies wat ik wilde: iets voor mezelf beginnen. Niet omdat ik droomde van een groot bedrijf, maar omdat ik verlangde naar vrijheid. Vrijheid om mijn eigen tijd in te delen. Vrijheid om iets op te bouwen dat van mij was. Vrijheid om niet voor iedere vakantie toestemming te hoeven vragen.

De eerste maanden voelde dat fantastisch. Vier maanden lang had ik precies het leven waar ik op had gehoopt.

Tot de werkelijkheid zich ermee begon te bemoeien.

Mijn plannen liepen niet zoals gehoopt. Het spaargeld verdween sneller dan ik had verwacht. En uiteindelijk moest er gewoon een baan komen. Welke baan maakte me eerlijk gezegd weinig uit. Ik solliciteerde werkelijk overal. Van supermarktmedewerker tot leidinggevende en alles daartussenin. Uiteindelijk werd het een leidinggevende functie in de thuiszorg.

Dat ik uiteindelijk werd aangenomen, verbaasde werkelijk niemand zo erg als mij. Leidinggevende in een land waarvan ik de taal nog niet eens 100% machtig ben. Niet gek dus dat mensen me wel eens vragen hoe ik zulke grote stappen durf te zetten.

Emigreren. Solliciteren in een taal die ik nauwelijks beheers. Een leidinggevende functie aannemen in een onbekend land. Maar ik durf die dingen eigenlijk ook meestal helemaal niet. Ik ben alleen nóg banger voor spijt als ik het niet doe. Dus ga ik toch.

Misschien ben ik niet altijd verstandig. Maar achteraf geeft het meestal wel een goed verhaal.

Als ik opnieuw mocht kiezen

Als ik opnieuw zou mogen kiezen dan zou ik uiteindelijk voor een heel groot deel hetzelfde leven willen leiden. Ik heb altijd mijn hart gevolgd. Ook nadat ik mama werd ben ik nooit gestopt met dromen en ging ik altijd vol voor wat ik zelf graag wilde. Dankbaar ben ik voor mijn man die hetzelfde in elkaar zit als ik en (bijna) nooit op de rem trapt.

Toch ben ik nog niet daar waar ik wil zijn en ik weet ook nog niet waar dat hem precies in zit. Is het de levensstijl die nog niet helemaal past, de cultuur in Zweden, mijn werk of iets anders?

Er zullen zeker meer vrouwen zijn die deze zoektocht herkennen. Toch? Ik ben benieuwd! Als jij vandaag opnieuw mocht kiezen, zou je dan hetzelfde leven kiezen?